Kelli van der Weijden

Kelli's blog

Anekdotes

Jacques:

Lieve Kelli
Er is veel over je te vertellen, lieve, leuke en verdrietige dingen, vandaag halen we wat herinneringen op die ons het meest bijgebleven zijn of die indruk gemaakt hebben.
Het begon in Brasil………….

In de tuin van het kindertehuis zagen we je voor het eerst, tussen heel veel andere kinderen viel je ons op, een klein meisje met grote bruine ogen, vuile kleertjes en  twee verschillende schoentjes aan.  Met een stokje roerde je in een beker vol met modder.  We hadden een klik. “Ik hoop dat zij het is”  zeiden we tegen elkaar en jij was  het….Kelli Christina het meisje waar we voor kwamen.
Uiteraard ging niet alles vanzelf maar je wist mensen snel voor je te winnen met je stralend lach dezelfde die we zien bij Roan.

Yara was van het begin af aan je maatje, samen mandarijntjes eten. Yara plukte jij pelde ze razendsnel af en at ze op.
Je kon nog niet zo goed praten maar Yara verstond je wel en vertaalde voor ons, later was het precies andersom (daar zegt Yara iets over.)

Op een dag je was ongeveer 4 jaar gingen we samen schoentjes kopen. In de schoenenwinkel tijdens het passen moest jij plassen. Ik vroeg of je even naar de wc mocht, dat kon niet. Dus ik zeg zo met een grapje “ nou Kel dan plas je maar in je broek. je ging meteen wijdbeens staan en plaste. Ze waren niet blij in die winkel!

Joris
Vroeger bedachten we toneelstukjes die jij en Yara dan gingen opvoeren voor pa en ma.  Een keer rond St. Klaas wilde jij wel St. Klaas zijn. Het stuk hete toen heel toepasselijk Bruine Klaas en Witte Piet op bezoek bij Sjaak en Netty.

Ik leerde je bommetjes maken in de Westeinderplas door van de steiger op het landje voor het huis van oma af te springen. Jij was nergens bang voor en sprong met bandjes en kurken zo het water in.Toen je een jaar of zes was vertelde ik jou en Yara  soms zomaar een spannend verhaal waar jullie dan helemaal in op gingen. Op een dag kwam er een politie auto de straat in rijden en ik zei “zei oh nee de politie komt jullie ophalen, jullie moeten je verstoppen. Omarmd gingen jij en Yara achter het gordijnen staan en wachtte volspanning af … tot ik verluisterde “de kust is weer veilig” en dan kwamen jullie opgelucht maar hard lachend achter het gordijn vandaan.

Yara

Weet je nog Kelli van het drepzand (zo noemden we het baggerdepot op de Dwarsweg), daar gingen we vaak met Annelies en Sanne naartoe . Dat mocht niet, want het was gevaarlijk. Die keer dat mijn laars in de blubber was blijven steken, ik wilde perse jouw droge laars aan en jij deed het. Ik was niet altijd aardig toen.

En bij de flat in de Kamerlingh Onnesweg deden we radslag op de balustrade
We fietsten en zwommen samen In mijn herinnering waren Sanne en Annelies er altijd bij.
En weet je nog van die jongen waar we allemaal verliefd op waren, Sjonnie Stolwijk? We stuurden hem liefdesbriefjes en kregen allemaal een briefje terug.

We deden met elkaar toneelstukjes en dansjes en stoepranden na het eten
Met opa en oma naar het bos, opa vertelde verhalen over kabouters, we zagen ze gewoon!

Het liedje van op een wijsje van Herman van Veen ik heb het laatst nog gezongen. “Wij mogen niet naar de disco” en dat ik altijd bij je in bed kroop zelf toen je zo ziek was, ik moest eruit van je omdat ik een poepje moest laten.

In de Geraniumstraat je eerste eigen huis  vrijdag was “onze” dag !

Ik heb veel steun van je gehad vooral tijdens mijn zwangerschap en daarna, fijn dat je bij de bevalling was.
Jay Kelli is ook een mooie herinnering aan jou. Zijn naam Jay heb jij bedacht, hij voelde zich bij jou helemaal thuis.

Pa
Toen je ongeveer 9 jaar oud was had ik jullie met behulp van het boekje “wat gebeurt er nu weer met me” seksuele voorlichting gegeven. Dat je nog niet alles begrepen had, bleek een paar dagen later. Je kwam ’s morgens vroeg naar me toe om heel serieus te vertellen dat je een natte droom gehad had. Je was wel nat, dat klopte………….

De bank (elke bank) was in de pubertijd je lievelingsplek samen met de afstandsbediening van de tv bracht je er uren door.
Een lieve geduldige moeder was je.

Wat was je blij met Arwen je straalde helemaal, en later toen Roan erbij kwam, zo gelukkig hadden we je nog nooit gezien.

 Marijn:

Traditioneel gaan wij elk jaar varen met Jordy. ‘s Ochtends werd er gebeld en voordat wij het wisten zaten we in een boot. Een mooie rondvaart op de plassen, vaak stopten we even op het eilandje om lekker in de zon te liggen. Kelli zij dan vaak tegen ons: ” tjonge wat een mooi weer, ik hoop dat ik vandaag mooi bruin word.” Voor mij en kel mij waren sommige dingen vanzelfsprekend.
Kelli was gek op kinderen. Al snel ging ze in de kinderopvang werken en kreeg ze zelf ook twee mooie kinderen, Arwen en Roan natuurlijk. Of zoals Roan zelf zegt: ‘arrie en Johan’. Wat voor mij vanzelfsprekend is komt terug in het volgende:

Het komt wel eens voor dat ik met  collega’s of kennissen verhalen over familie uitwissel. Ik vertel dan bijvoorbeeld dat ik oom ben geworden. Vragen over van alles en nog wat volgen. Ik vertel dat de oudste Kelli heet en de jongste zus Yara en dat ze kinderen hebben. In de veronderstelling dat ik helemaal duidelijk en volledig ben,  worden er soms ook foto’ s uitgewisseld.  wat daarna gebeurt, is erg grappig: mensen kijken me verward aan…vaak denken ze even na voor ze vragen: ehhh, is dit wel de goede foto? Meestal ben ik dan even in de war….. Want voor mij is het vanzelfsprekend dat Kelli  mijn zus is.

Als ik met Kelli sprak, hadden we vaak gesprekjes waarin veel grapjes gemaakt werden.  Kelli’ s nuchtere kijk zorgde vaak voor een leuke twist waardoor zelfs zware onderwerpen toch luchtig bleven.  Zo ook een gesprek in een van de laatste weken. We hadden het over wat er na de dood zou kunnen zijn. Kelli verzekerde ons dat ze in elk geval nog wel zou komen rondspoken en van zich zou laten horen….
De gedachten dat Kelli bij mij thuis de boel op de kop zou komen zetten, vonden we beide erg grappig.
Met een warm gevoel moest ik hier weer aan denken toen ik een gedicht van Toon Hermans tegenkwam. Ik wil het graag voordragen omdat het net zo nuchter en luchtig is, als  de gesprekken die ik met Kelli kon hebben:

De doden slapen niet
Het is maar schijn
Een ziel kan met de ogen dicht
Klaar wakker zijn.

Jacques

En je zult altijd herinnert blijven door je kinderen en de liefde die je hen hebt kunnen geven, de liefde die je zelf de eerste jaren van je leven hebt moeten missen.Daarnaast is er het unieke project van mam en jou, het boekje “ Mamma wordt een sterretje”.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.

*